25 juni tot 2 juli 2011

Hotel Vajolet, San Cassiano, Alta Badia,
Theo, Daan, Martin, Toon, Gerbert en Jan.

Zelfde hotel, zelfde madre, maar andere bediening. Elena, spreekt alleen Italiaans, maar lacht altijd.
De bezetting was iets anders dan vorig jaar: er was maar één Bulls Brother aanwezig (die met het rasta haar die dit jaar het hardst de bergen op ging). De andere moest zo nodig een wereldreis maken. Verder konden Paul en Roel niet aanwezig zijn. We misten jullie! Wel was gelukkig Theo terug en mochten we Martin en Toon verwelkomen als aspirant Dolomiti leden. En was natuurlijk Gerbert er weer bij.

De Groningse familie kwam uit Straatsburg en verdwaalden vlakbij het hotel. Net op tijd voor het eten.
Het hotel zat, net als vorig jaar, weer vol met vuvuzela's, dit jaar heetten ze: de blauwe sprinkhanen (in verband met hun alles vernietigende honger).

Wat hadden we dit jaar nog meer: de ijle lucht (met alle gevolgen van dien: kettingen die braken, witte vossen en nu ook al bergmarmotten), madre (het kan haast niet erger, we moesten dit keer zelfs onze eigen drankjes beschermen), Elena (al eerder geroemd om haar bedienend vermogen en talenknobbel), mooi weer (steeds wel 25 graden, dus konden we eigenlijk onze afdaaljasjes thuis laten), dakloze autorijders, horzels (de motoren), ook een motodino (wat het betekende konden Daan en Jan niet achterhalen, maar het had iets van: jullie hebben hulpmotoren ingeschakeld).
Verder was alles toch wel erg Mittelschwer. Het kaartje dat Gonnie had geplastificeerd, waar alle routes nauwkeurig waren uitgestippeld, gaf soms Leicht aan, maar gezien de ijle lucht en de witte vossen en bergmarmotten werd het toch al heel snel Mittelschwer.

Op de donderdag, het regende nog even, werd er gewandeld, gerust en geskate (door onze rasta).

De grote ronde, 100 km, met Campo Longo, Pordoi, Fedelia, Falzarego en Valparola, was een prachtige ronde met een weer zeer snelle afdaling.
Natuurlijk werden de Giau, Sella en de Gardena ook beklommen. Volgend jaar staat natuurlijk de ronde vanuit Cortina d'ampezza op het lijstje.

Tot volgend jaar!
Theo: bedankt voor de organisatie.
Paul, je bent er volgend jaar weer bij.
Roel, volgend jaar gewoon weer meedoen.
Sjors, geen wereldreis meer maken, maar gewoon meedoen.

Filmpjes:
Daan tijdens de beklimming van de Giau.
Daarna de Gardena.
En het overzicht vanaf de Gardena.
De selectie uit zeer veel foto's: dank Toon, Daan, Jan (alle foto's in volstrekt willekeurige volgorde).

26 juni tot 3 juli 2010
Hotel Vajolet San Cassiano Alta Badia

Nog een bezoek aan de Dolomiti! Grote afwezige was onze grote inspirator Theo (de groeten aan Theo vanaf de Valparola)  Hij was thuis hard nodig. (Sterkte Lotte en Gonnie).
Het peloton werd uitgebreid met Daan en Sjors. Zij reden met de Roeters auto uit Groningen naar San Cassiano. Het Brabantse geheel reed met de super de luxe auto van Paul naar de startplaats. Hierin zaten Paul, Gerbert en Roel.

Omdat het hotel overvol zat met jonge vuvuzela's, ze schijnen die van nature ingebouwd te krijgen in Italie, werden wij het de vrijstaande appartementen geplaatst. Eerlijk gezegd waren we daar erg dankbaar voor. Je had een (of twee) tv's, een bad (soms met bubbels, een koelkast, een afwasmachine, een wasrekje (ook niet voor iedereen weggelegd). Kortom de madre van vorig jaar in de lounge werd nog een keer bezocht, er waren nog geen verbeteringen in vergelijking met vorig jaar (de mislukte facelift, iets te strak, was nog niet hersteld), dus we vermaakten ons uitstekend op de appartementen balkon's met bier en eieren van DeSpar. (staat echt aan elkaar geschreven).
Uitzicht van het appartement.

Wat was er nog meer veranderd in vergelijking met vorig jaar, behalve dat we Theo misten: het weer!! Het was namelijk heerlijk weer. 26-28 graden in San Cassiano, terwijl het de week ervoor nog had gesneeuwd. We hebben genoten! Geen extra jasjes mee voor de afdaling, geen been- of armstukken, geen lange broeken. Kortom prima.

En waar kwamen we ook alweer voor. O, ja om te fietsen.
We werden de rode brigade genoemd. Dat moet zijn gekomen door onze shirtjes. De Sponsors, OABB (Orthopedisch Advies Buro Broeren) en RoetersAdministratie hadden de fietsers voorzien van zeer opvallende en lekker zittende shirts. Zie hiervoor de foto's.

	De Bulls Brothers
	Op de Valparola
	Op zijn Italiaans, broek omhoog gerold, mouwtjes opgerold, shirtje open om toch maar egaal te bruinen. Sjors staat op een bekend kruispunt van de Maratona. Let op 4 juli, Sjors is dan jarig.
	Op de Campo Longo
	Twee vingers in de neus
	De rode Brigade.
	Op de Sella
	Nog steeds op de Sella
	Nog steeds op de Sella
	De Giau gehaald!
	Giau overleg op hoog niveau.
	Lekker droog broodje
	Foto maken vanaf de Giau.
	Gehaald (let niet op de outfit)
	Bulls Brother 1
	Zoon Roel
	Vader Paul
	Bulls Brother 2
	Gerbert

Dat fietsen ging fantastisch. De eerste dag direct het Sella rondje. We vielen met de neus in de boter: we sloten aan in een toertocht. De wegen waren auto- en vooral motorterreurvrij. Duizenden fietsers. Veel gezelligheid dus.

De dag erna werd de Giau gepland. Voor in de week, als de vermoeidheid nog niet was toegeslagen.
De uitdaging was er vooral voor Paul en Gerbert, die de beklimming nog niet eerder mochten volbrengen. Ze vlogen de berg op! Gefeliciteerd heren.
De Bulls jeugd was helaas niet bij te houden, maar boven komen was het doel tenslotte. Daarna weer een afdaling en dan weer die verdomde Valparola op. Die laatste anderhalve kilometer, altijd tegen de wind in, 11 % omhoog, dat is afzien.

Woensdag was het wandeldag. Prachtige omgevingen, terrasjes met aangename bediening, steile klimmen via de skipistes en de waterval capriolen van de jonkies.
Mooie dag. We gingen de toch nog op zoek naar de witte vossen die vorig jaar waren gesignaleerd. Onze natuurvrienden moesten en zouden het beestje recht in de ogen willen kijken. Helaas hebben we hem niet meer kunnen signaleren. Zelfs de ijle lucht hielp hier niet bij.

Donderdag was het tijd voor de 100 km ronde. We gingen via de Campo Longo, de Pordoi, de Fedaia, de Falzerego en de Valparola. In de afdaling van de Fedaia werden diverse snelheidsrecords gebroken (Sjors had 86,4 per uur). Prachtige ronde was het. 

Vrijdags ontspannen rond gereden, want de afdeling Brabant vertrok direct na het diner.

Wat was nog meer van belang?
Nederland versloeg Brazilie bij het Wk met 2-1. De kleine Italiaanse vuvuzela's vonden dat niet zo'n succes, maar wij natuurlijk wel.
Verder hoorden we verhalen die eigenlijk in Opgelicht thuis horen: pas op voor Roberto Rietdijk. ( hij had zich ook al opgedrongen in Italië via de broodstengels op tafel). Hij schijnt een uiterst onbetrouwbaar schilder te zijn (hoe kan het ook anders, een Italiaanse Limburger) en komt zelden zijn afspraken na.
 

Tot volgend jaar!
O ja, Roel beloofde mij dat hij Daan en Sjors volgend jaar zijn hakken liet zien. We houden je er aan!

20 juni 2009 tot 27 juni

De Dolomieten.

Een Roeters verslaggever ging mee op een sportieve fietstraining in de Dolomieten. Ook wel op z'n Italiaans Dolomiti genoemd.

Wat kun je verwachten van een vakantie met zoveel Brabanders, behalve de gezelligheid. Jazeker een topsportieve week.
De grote inspirator en organisator was ons Theo.
Eerst met hoge snelheid in een Jumpy naar de Dolomieten rijden, daar een uurtje of 3 slapen en dan direct op de fiets. Jumpy met Theo

De eerste ronde rijden. Moest een makkie zijn.
Even de Passo de Valparola op en af en daarna nog even de Campolongo. (Ze heten allemaal Passo de ...,
het was inderdaad steeds een pas tussen de bergen door.
Alle Passo's hadden gelukkig een restaurant of terras, waar de bekende Cappuccino, Latte Machiato of
Café Latte genuttigd kon worden, met natuurlijk de onvermijdelijke apfelstrudel, dit omdat we zo dicht bij Tirol zaten).
Passo de Pordoi (niet helemaal zeker)

De weerberichten waren net als de Italianen, Arabieren en Duitsers en Egyptenaren namelijk volledig onbetrouwbaar.
Het ene weerbericht sprak over 26 graden, een ander of 12 graden. Dat laatste was meestal het geval in het dal.
Als je dan naar boven fietste was het stervenskoud, 9 graden en dan moest de afdaling nog komen.
Gelukkig werden we opgewarmd door de bovengenoemde cafés.
Sella met klimgeit

Sella

Nog steeds Sella

Gardena

Een paar echte, niet wijvenzakken, zaten op de camping. Het ijs moest 's morgens van de ramen verwijderd worden,
zo koud hadden ze het gehad. Het waren gewoon bikkels.
De anderen die in het hotel zaten waren maar mietjes hierbij vergeleken.
Kortom Paul, Roel en Ingrid waren de bikkels. Zij zaten op een dichtbij gelegen camping.
De rest zat in hotel Vajolet in San Cassiano.
Hotel in San Cassiano


We moesten eerlijk toegeven dat de Italianen, ondanks dat ze niet te vertrouwen waren, het goed voor elkaar hadden.
Ontbijt met scrambled eggs (met parmezaanse kaas naar keuze) of een gekookt snoteitje, allerlei broodsoorten,
beleg in overvloed, yoghurt enz. Het diner werd 's avonds in een hoog tempo geserveerd.
Bord nog niet leeg of de volgende gang stond er al weer. En een 5-gangen menu was dagelijkse kost.

Gemischte fruchte, zelf te pellen


Een kritische aantekening moet toch wel even gemaakt worden over moeder overste.
De Madre van het hotel. Ze zwaaide de scepter over de lounge ruimte.
Ze hadden facelift van de dame iets te strak aangetrokken, waardoor een vriendelijke glimlach voor de gasten niet meer mogelijk was.
Maar het bier was goed.

Na drie dagen intensief klimmen en dalen, werd er een rustdag ingelast.
Gelukkig maar, want het begon te regenen en de ijle lucht begon zijn tol te eisen. (Fietsen die sneuvelden, witte vossen werden gesignaleerd).
Cortina d'ampezzo werd onder andere op deze rustdag aan gedaan.
Deze stad is niet voor de gewone Aldi-bezoeker weggelegd, we waren dan ook snel weer weg.


Woensdags was de grote Passo de Giau aan de beurt. Helaas konden slechts 3 fietsers van deze ronde genieten. Theo, Roel en Jan.
Na eerst een korte beklimming van de Campo Longo, werd richting de Passo de Giau gegaan.

Op de Campo Longo

op weg naar de Giau

 Onderweg naar de Giau, even rusten op de S. Lucia.

Uw verslaggever op de S. Lucia

Gemiddeld 9% omhoog, en dan 10 kilometer lang. Was best wel zwaar. In het restaurant boven genoten van de cola.
Daarna een afdaling met veel bochten en de volgende beklimming begon: de Falzarego en de Valporola
met een gemeen klimmetje naar de top.
Gelukkig stond de volgwagen (dankje Paul en Ingrid) de klimmers hier op te wachten om later weer te kunnen afdalen naar de camping en later het hotel.


Giau met zijn bedwinger

Giau met nog een bedwinger en een p.r.

Donderdags leek het weer nog slechter te worden en zijn we via de Campolongo weer de Falzarego op gegaan.
Het bleek de laatste dag te zijn geweest om te kunnen fietsen.

Vrijdags werd het weer slechter en het hotel voor ons gesloten.
We stapten om 11 uur in de auto en werden door grote regenbuien belemmerd om in record tempo naar huis te rijden.
Onderweg was het 29 graden bij de MacDonalds.
Deze temperaturen hadden we in de Dolomieten helaas niet meegemaakt. Om een uur of 10 waren we in Heeswijk.
 

Ook nog een filmpje!

De volgende mensen wil ik graag nog bedanken:
Theo voor de grandioze organisatie en het chauffeurswerk (doping, Red Bull, toegestaan)
Ingrid voor de koffie en de gezelligheid
Paul omdat hij gewoon goed was en voor de doperwtjes en worteltjes (jammer dat je fiets stuk ging)
Roel omdat hij mijn klimmaatje was
Gerbert voor de handige afdaal- en Garmin tips en de diepgaande conversaties bij ontbijt en diner
Michael eveneens voor de diepgaande gesprekken, het verzorgen van de penningen en het signaleren van de witte vos,
Jumpy voor het supersnelle en comfortabele transport (in combinatie met Theo natuurlijk).

Verder wilde ik natuurlijk de ijle lucht van de Dolomieten bedanken!
De ijle lucht zorgde er in ieder geval wel voor dat de dingen scherp werden gezien:
bijvoorbeeld een prachtig landschap met windmolens in Groningen.
Zonder ijle lucht had je deze niet kunnen waarderen!


 

Volgend jaar weer, als het mag.
Misschien worden we wel ingeloot bij de Maratona! 4 juli 2010.

Jullie toegewijde verslaggever: Jan
(hou de site in de gaten, er komen nog meer bijdragen)
 

Nog een paar impressies van de omgeving in San Cassiano.

Uitzicht vanuit de hotelkamer

Uitzicht vanuit de hotelkamer

Uitzicht op een graf

San Cassiano in volle verbouwing